Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2012

Δρομολόγια Σχολής

Από 1 μέχρι 9 Σεπτέμβρη.
 
Δευτέρα έως Παρασκευή (ΑΦΕΤΗΡΙΑ-ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ-ΕΣΤΙΕΣ και αντίστροφα):

-8,00
-8,15
-8,45
-8,50
-11,45
-11,50
-12,50
-13,45
-14,45
-14,50
-17,45
-17,50
-21,15

Σάββατο και Κυριακή (ΑΦΕΤΗΡΙΑ-ΕΣΤΙΕΣ και αντίστροφα):
-12,50
-14,00
-15,00
-18,00


 

Κυριακή, 26 Αυγούστου 2012

Philips Pavilion: μια ιδιοφυής σύλληψη κι η αρχή μιας νέας εποχής - OUGH.gr






Aναδημοσίευση άρθρου απο το site ough.gr:
Οι παραβολικές καμπύλες του Ιάννη Ξενάκη και οι ήχοι από τα αναμμένα κάρβουνα ήταν η αρχή μιας μοναδικής φουτουριστικής κατασκευής που προκαλεί δέος ακόμα και σήμερα.  
Το Philips Pavilion που δημιουργήθηκε για τους πέντε μήνες του World Fair στις Βρυξέλες του 1958 -και σήμερα θα μπορούσε να ονομαστεί multimedia event- ήταν ένα διεπιστημονικό όργιο διαφόρων τεχνών που παραμένει διαχρονικά πρωτοποριακό. Κάτι σαν πρόδρομος των multiplex. Η φουτουριστική κατασκευή του σπουδαίου Ελβετού αρχιτέκτονα Le Corbusier- από δύο κρεμαστές, γλυπτές φιγούρες από ατσάλι και μπετόν, με καμπύλες βασισμένες στις παραβολικές καμπύλες που ο Ξενάκης είχε ανακαλύψει στα μαθηματικά, και τις οποίες χρησιμοποίησε για να «κατασκευάσει» τα πρώιμα έργα του όπως το Metastasis-, συμπληρωνόταν από προβολές εικόνων και τελευταίας τεχνολογίας (για το τέλος των ’50s) ηχητικές εγκαταστάσεις, που έπαιζαν δύο συνθέσεις ηλεκτροακουστικής μουσικής, συνολικής διάρκειας δέκα λεπτών: το Poème électronique του Edgar Varèse και το Concrete P.H. του Ξενάκη.  Το δίλεπτο κομμάτι του Ξενάκη από ήχους από αναμένα κάρβουνα συνόδευε τους επισκέπτες για όση ώρα χρειαζόταν για να μπουν στην αίθουσα, ενώ το δεκάλεπτο «ηλεκτρονικό ποίημα» του Varèse ακουγόταν μέσα στην αίθουσα. Συνολικά υπήρχαν 350 ηχεία συνδεμένα σε 20 ενισχυτές, κάτι εξωπραγματικό για τα δεδομένα της εποχής. Αν το συνδυάσεις με την «διαστημική» κατασκευή και τις συνεχώς εναλασσόμενες εικόνες από κρανία, βομβαρδιστικά αεροπλάνα, γλυπτά των νησιών του Πάσχα και σκηνές από ταινίες του Σαρλό που προβάλλονταν μέσα στην εγκατάσταση, μπορείς να δικαιολογήσεις πλήρως τις αντιδράσεις του κοινού –περισσότερα από 20 χιλιάδες άτομα την ημέρα!- που κυμαίνονταν από το απόλυτο δέος και τον άγριο ενθουσιασμό, μέχρι τον καθαρό τρόμο.
Η κατασκευή ήταν φταγμένη με τέτοιον τρόπο, ώστε ένας καμπυλωτός κυλινδρικός διάδρομος σε οδηγούσε το εσωτερικό της, το οποίο  θύμιζε το στομάχι της αγελάδας. Ομάδες 500 ατόμων έμπαιναν ανά δεκάλεπτα στον χώρο, περνώντας από τον διάδρομο, κι έπειτα έμπαιναν στον κύριο χώρο και παρέμεναν για οχτώ λεπτά σε μια αίθυσα που βυθιζόταν στο απόλυτο σκοτάδι. Στη συνέχεια βομβαρδίζονταν από πολυκάναλους στερεοφωνικούς ήχους, στατικές και κινούμενες εικόνες, πολύχρωμα φώτα, ακτίνες φωτός, τον ήλιο το φεγγάρι και τα αστέρια που εμφανίζονταν στο ταβάνι.  Στο τέλος του δεκάλεπτου έβγαιναν σαστισμένοι και «χωνεμένοι» από άλλη έξοδο, ενώ το επόμενο γκρουπ ετοιμαζόταν να μπει στο διάδρομο. 
 Ο Ξενάκης ήταν ήδη 11 χρόνια συνεργάτης του Le Corbusier [από το 1947 που έφυγε απ’ την Ελλάδα και μετακόμισε στο Παρίσι δούλευε στην εταιρία του] και είχε κατά πολύ συνεισφέρει και στο αρχιτεκτονικό μέρος της κατασκευής, αλλά ο Corbusier πήρε όλη τη δόξα για το Pavilion. Αυτός ήταν κι ο λόγος που ο Ξενάκης εγκατέλειψε την εταιρία του και δεν κοίταξε ποτέ πίσω.
Κι αυτό που έχασε η αρχιτεκτονική το κέρδισε η μουσική. 
Παρόλη την μοναδικότητά του, το έργο καταστράφηκε μετά το τέλος της έκθεσης

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ:

Philips Pavilion: μια ιδιοφυής σύλληψη κι η αρχή μιας νέας εποχής - OUGH.gr

Σάββατο, 25 Αυγούστου 2012

Θερινό σινεμά, στην αυλή με τα χαμάμ

Από Σάββατο 25 Αυγούστου έως & το Σάββατο 1 Σεπτεμβρίου 2012 & ώρα 22.00 στο Λαογραφικό & Ιστορικό Μουσείο Ξάνθης, θα πραγματοποιούνται προβολές ταινιών κάτω από τον τίτλο:
Θερινό σινεμά στην αυλή με τα χαμάμ

Ένα πανόραμα ταινιών από τις συνεργασίες της λέσχης με τα κινηματογραφικά Φεστιβάλ θ’ έχει τη δυνατότητα να παρακολουθήσει το κοινό στην αυλή με τα Χαμάμ.

Η κινηματογραφική Λέσχη της ΦΕΞ συνεργάζεται με :

Ευρωπαϊκό κέντρο κινουμένων σχεδίων - Anim fest στην Ξάνθη
Διεθνές Πανόραμα Ανεξάρτητων Δημιουργών Φιλμ & Βίντεο - Διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου Πάτρας
Φεστιβάλ Γερμανόφωνου κινηματογράφου στην Ξάνθη
Φεστιβάλ Ισπανόφωνου κινηματογράφου στην Ξάνθη - Instituto Cervantes
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – περιφερειακές εκδηλώσεις
Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – περιφερειακές εκδηλώσεις
Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας

Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2012

Μία πόλη-φάντασμα στην Αγκόλα


Η εταιρία CITIC (China International Trust and Investment Corporation) έχει χτίσει μία σχεδόν ακατοίκητη πόλη στην Αγκόλα. Ονομάζεται Nova Cidade de Kilamba και βρίσκεται λίγο πιό έξω από την πρωτεύουσα της Αγκόλας Luanda. Περιλαμβάνει 750 κτίρια κατοικιών των οκτώ ορόφων το κάθε ένα, περίπου δώδεκα σχολεία και κάπου περισσότερα από 100 καταστήματα. Το εγχείρημα κόστισε 3.5 δισεκατομμύρια δολάρια ενώ έχει τη δυνατότητα να φιλοξενήσει 500.000 κατοίκους. Σύμφωνα με την Luise Redvers, δημοσιογράφο του BBC, πρόκειται για μία από τις πολλές πόλεις-δορυφόρους που έχουν κατασκευάσει κινέζικες εταιρίες κοντά στην Αγκόλα. Και όλα αυτά με τη συναίνεση του προέδρου, της Αγκόλας, Jose Eduardo dos Santos.
Το παράδοξο είναι πως ενώ ο μέσος όρος εισοδήματος για έναν Ανγκολέζο είναι 5.144 δολάρια ανά χρόνο ενώ τα διαμερίσματα του συγκροτήματος κοστίζουν 120.000 με 200.000 δολάρια το κάθε ένα (σύμφωνα με ορισμένες διαφημίσεις, ενώ σύμφωνα με κάποιες άλλες ένα διαμέρισμα με 3 κρεβατοκάμαρες κοστίζει 250.000 δολάρια.
Τελειώνοντας, να υπενθυμίσουμε πως η Αγκόλα αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες πετρελαιοπαραγωγές πηγές της Κίνας στην Αφρική. Υπάρχουν οικονομικοί αναλυτές οι οποίοι ισχυρίζονται πως τα παραπάνω είναι ο τρόπος των εταιριών να αποκομίσουν οικονομικά οφέλη από τα δολάρια που μελλοντικά θα φέρει η εκμετάλλευση καινούριων πηγών πετρελαίου. 

Φωτογραφίες από την Nova Cidade de Kilamba:









Παρακάτω παρατίθεται ένα ντοκιμαντέρ του SBS για την αγορά  real estate της Κίνας.

Τρίτη, 21 Αυγούστου 2012

Λαγήνι Workshop Reminder

Για το Λαγήνι Workshop είχαμε ξαναγράψει πριν λίγο καιρό, το εργαστήριο που οργανώνουν οι  Σταύρος Κουμούτσος και Ιωάννης Δέδες (απόφοιτος της Σχολής μας) και θα πραγματοποιηθεί στην Αίγινα από 14-16 Σεπτεμβρίου.

 Πρόσφατα όμως ανακοινώθηκαν τα ονόματα των συμμετεχόντων, μεταξύ άλλων ο σκηνοθέτης Φίλιππος Κουτσαφτής (Αγέλαστος Πέτρα) και ο διδάσκοντας της Σχολής Κωστής Κεβεντσίδης.

Η προθεσμία αιτήσεων συνεχίζεται μέχρι τις 24 Αυγούστου. Δείτε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις ομάδες των εργαστηρίων, το πρόγραμμα, το κόστος κλπ στην ιστοσελίδα του εργαστηρίου.

Τρίτη, 7 Αυγούστου 2012

Τι είναι το Futuro?


To Futuro σχεδιάστηκε το 1968 από τον Φινλανδό αρχιτέκτονα Matti Suuronen. Ήταν ένα απ'τα πρώτα πλαστικά, φορητά σπίτια με σκοπό να μπορεί να μεταφερθεί παντού ως εξοχική κατοικία και κυρίως σαν καταφύγιο για σκι, καθώς τα υλικά του, fiberglass και πλαστικό ενισχυμένο με πολυεστέρα, μπορούσαν να ζεσταθούν εύκολα και να συνδεθούν άμεσα ακόμα και σε απότομο έδαφος. Για την ακρίβεια άντεχε σε θερμοκρασίες από -20 μέχρι 60 βαθμούς Κελσίου και μπορούσε να μεταφερθεί έτοιμο με αεροπλάνο ή ελικόπτερο ή να συναρμολογηθεί επιτόπου μέσα σε 2 μέρες.


To σχήμα του και η μορφή του θυμίζουν ιπτάμενο δίσκο/ UFO, άμεσα συνδεδεμένο με τις φαντασιώσεις της περιόδου περί διαστήματος. Είχε 4 μέτρα ύψος και 8 μέτρα διάμετρο. Περιελάμβανε έξι καθίσματα/ ανάκλιντρα γύρω από το κεντρικό τζάκι, μια μικρή κουζίνα, ένα μπάνιο και ένα υπνοδωμάτιο.


 Όντας όμως εκκεντρικό και ακριβό αντικείμενο για να βγει σε μαζική παραγωγή, ξεχάστηκε εντελώς μετά το 1973, όταν η πετρελαϊκή κρίση τριπλασίασε τις τιμές του πλαστικού.








Στην έκθεση Futuro 2012, που πραγματοποιείται αυτή την περίοδο στο Weegee Exhibition Centre στο Espoo της Φινλανδίας, παρουσιάζεται το πρώτο Futuro, που κατασκευάστηκε ποτέ. Συνεχίζεται έτσι η προβολή αυτής της ρετρό φουτουριστικής αισθητικής της δεκαετίας του '60.





Φωτογραφίες: Γιώργος Παπαματθαιάκης



Για εκτενέστερες πληροφορίες μπορείτε να δείτε και τη διάλεξη της Anna-Maija Kuitunen σχετικά με το πρώτο Futuro 001.


Ποιος θα φανταζόταν όμως, πως το Futuro έχει και μακρινό συγγενή το ελληνικό ουφάκι ή "τουριστικό οικίσκο" του αρχιτέκτονα Νικόλα Ξάστερου;

Αντιγράφουμε από την εκτενή ανάρτηση του περιοδικού ough με τίτλο The future was round:

 "Ο Ξάστερος σπούδασε αρχιτεκτονική στην Ecole des Beaux Arts στο Παρίσι του ’50, και τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 σχεδίασε μια σειρά από προκατασκευασμένες κατοικίες από ένα νέο –τότε- υλικό, που χρησιμοποιούσαν για την κατασκευή ελαφρών σκαφών, το fiberglass (ενισχυμένη χημική ρητίνη). Μέσα σε μια οραματιστική προοπτική, τα πανάλαφρα αυτά σπίτια μπορούσαν να στήνονται, συναρμολογούμενα πολύ εύκολα, οπουδήποτε στην εξοχή, δίνοντας υπόσταση στο «όνειρο των διακοπών» -μυθολογία της εποχής. Ο αριθμός των «τουριστικών οικίσκων» που σχεδίασε δεν είναι γνωστός, συνολικά όμως πρέπει να κατασκεύασε το πολύ δέκα, κι αυτά ως δείγματα, μιας και τελικά δεν έγινε ποτέ μαζική παραγωγή. 


Το «ουφάκι» το οποίο είχε εντοπίσει η ομάδα errands στο Λουτράκι και αποσυναρμολογήθηκε από την αρχική του θέση για να μεταφερθεί στο Φλοίσβο όπου γινόταν η 2η Μπιενάλε της Αθήνας, Heaven [ήταν μέρος του ενός από τα δύο έργα «τραγικών ουτοπιών αυτονομίας του 70», με τα οποία συμμετείχαν στην έκθεση Live], ήταν ένα από τα 5 που είχαν διασωθεί συνολικά. Το συγκεκριμένο φουτουριστικό σπιτάκι που είχε στηθεί ως εκθεσιακό δείγμα σε ένα μικρό παραλιακό οικόπεδο στο Λουτράκι είναι μάλλον η δεύτερη παραλλαγή στη σειρά των οικίσκων με μορφή ιπτάμενου δίσκου, που έχουν και βεράντα. Η κατασκευή κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας της Ακαδημίας Αθηνών τον Σεπτέμβριο του 1969 στο όνομα της «Ανώνυμης Βιομηχανικής εταιρείας Μεταλλικών κατασκευών ΑΛΤΑ» με την οποία συνεργαζόταν, και ύστερα το Μάιο του 1973 στο όνομα του. Οι παραλλαγές εκτείνονται από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 μέχρι τα μέσα του’70. Ο Ξάστερος, έχοντας οργανώσει ένα εργοστάσιο παραγωγής των φουτουριστικών κατοικιών στην Κομοτηνή και έχοντας λάβει πολλές προτάσεις από ενδιαφερόμενους αγοραστές, ετοίμασε τα εγκαίνια της πρώτης έκθεσης το 1977. Ατυχώς, συνέπεσε με την αλλαγή του νομοσχεδίου για την εκτός σχεδίου δόμηση (κατά μαρτυρίες, το ίδιο κιόλας πρωινό), αλλάζοντας το ελάχιστο οικόπεδο για τοποθέτηση λυόμενου σπιτιού, από 250τμ σε 4 στρέμματα! Με αυτόν τον τρόπο καταργούνταν το όνειρο να τοποθετηθεί ένα μικρό, οικονομικό και εύχρηστο κέλυφος διακοπών σε ένα μικρό οικόπεδο."

Και σχετικό άρθρο στο Greekarchitects

Πηγές: Wikipedia, Futurohouse, Futurohouse photos



Rem Koolhaas: A Kind of Architect

Mιας και οι ζέστες είναι στα χειροτερά τους και δεν είμαστε και για πολλά πολλά διαβάσματα, ας δούμε καμιά ταινιούλα:
Rem Koolhaas: A Kind of Architect


via Archdaily